غلامحسین بنان

غلامسین بنان

غلامحسین بنان(تولد:۱۲۹۰خورشیدی تهران - مرگ: ۸ اسفند ۱۳۶۴ ) نام کامل،غلامحسین بنان نوری، پدرش کریم خان بنان الدوله نوری و مادرش شرف السلطنه دختر محمدتقی میرزا رکن‌الدوله(برادر ناصرالدین شاه) بود.او از سن ۶ سالگی به یادگیری پیانو و ارگ پرداخت و بعدها از استادانی همچون مرتضی نی‌داوود، میرزا طاهر ضیاءذاکرین رثایی و ٰناصر سیف، فن نوازندگی و آواز را آموخت.بنان اولین خواننده در ایران بود که با زبان مویسقی(نُت Note)آشنا شد همچنین به عضویت شورای موسیقی رادیو ایران درآمد و انجمن موسیقی ایران را بنیانگذاری کرد و به دعوت روح‌الله خالقی و استاد داوود پیرنیا در ارکستر معروف به «ارکستر گلها»کارهای ارزنده ای بخصوص «گلهای رنگارنگ» را تولید کرد که مورد استقبال شایان مردم قرارگرفت.خالقی رهی و بنان در واقع مثلث قدرتمندی را در برنامه گلها پدید آوردند و آثار فاخری از خود به یادگار گذاشتند.غلامحسین بنان علاوه بر آواز در دستگاه های کلاسیک(سنتی)در ساختن نغمات مدرن و تصنیف های زیبا نیز موفقیت بسیار پیدا کرد از جمله تصنیف «الهه ناز» که اغلب مردم بنان را با این تصنیف بیاد می‌آورند.و سرود «ای ایران ای مرز پرگهر» که بسیاری آنرا سرود ملی ایران میدانند، با صدای استاد بنان، شعر از زنده یاد آقای حسین گل گلاب و آهنگ از استاد روح‌الله خالقی.

👈در ادامه 

شب یلدا؛ شب تولد مهر

براساس برخی روایات دیگر، کلمه‌ی یلدا، کلمه‌یی سریانی است به معنای میلاد و ولادت‌؛ ‌و به روایتی، زمان ولادت حضرت عیسی مسیح علیه‌السلام نیز هست

شب یلدا

شب یلدا فرخنده باد

30آذر - 21دسامبر: نزدیک به 4 هزار سال است که ایرانیان، شب اول دی‌ماه را که بلندترین شب سال است جشن می‌گیرند و نام این درازترین شب سال را یلدا گذاشته‌اند.

براساس برخی روایات، یلدا اززمانهای بسیار کهن و دوران آیین مهر در بین مردم ایران، رسم بوده و درآن زمان شب یلدا، شب تولد مهر، فرشته مقدس آیین میترا بوده.

بر اساس برخی روایات دیگر، کلمه‌ی یلدا، کلمه‌یی سریانی است به معنای میلاد و ولادت‌؛ ‌و به روایتی، زمان ولادت حضرت عیسی مسیح علیه‌السلام نیز هست.

هرمان هیرت، زبان‌شناس بزرگ آلمان که گرامر تطبیقی زبانهای آریایی را ( که فارسی از جمله این زبانها است) نوشته، نظر داده که نام دی به معنای روز به این دلیل بر این ماه ایرانی گذارده شده که ماه تولد دوباره خورشید است .

آداب شب یلدا در طول زمان، تغییر نکرده و ایرانیان در این شب ،خشکبار و تنقلات و باقیمانده میوه‌هایی را که انبار کرده‌اند، می‌خورند و دور هم، گرد هیزم افروخته، و بخاری روشن می‌نشینند تا سپیده‌دم، بشارت شکست تاریکی و ظلمت، و آمدن روشنایی و گرمی را بدهد؛ زیرا که در این شب ، تاریکی و سیاهی در اوج خود است.

👈ازاینجا 

محمد حنیف نژاد

شیر آهن کوهمرد، 
برجسته‌ترین رجل انقلابی تاریخ معاصر ایران

محمد حنیف نژاد

«مرد چارشانه‌ای بوده‌است که صحنه خیلی عجیبی ایجاد کرده بود، وقتی می‌خواستند اعدامشان کنند، با صدای بلند دعا می‌خوانده و حرفهای عجیبی زده بود که صحنه اعدام را به‌هم ریخته بود. البته آن مقداری که این سرباز می‌فهمیده و به‌عنوان دعا یاد می‌کرد، همان شعارهای الله‌اکبر و آیات قرآن بوده که محمدآقا در صحنه اعدام سرداده بود»
               
                        🔺🔺🔺

محمد حنیف‌نژاد(زاده ۱۳۱۷، درگذشته در ۴ خرداد ۱۳۵۱) بنیانگذار سازمان مجاهدین خلق ایران است. او در سال ۱۳۴۴ به همراهسعید محسن و علی اصغر بدیع زادگان این سازمان را بنیان گذاشت.^[۱]

محمد حنیف‌نژاد در تبریز بدنیا آمد. از جوانی با ورود به دانشگاه وارد فعالیت سیاسی شد و عضو فعال نهضت آزادی بود و در سال ۱۳۴۲ در رشتهٔ مهندسی ماشین آلات کشاورزی از دانشگاه کرج فارغ‌التحصیل شد. در همین دوران وی با آیت الله طالقانی و افکار او آشنا شد محمد حنیف‌نژاد مخالف برداشت‌های کهنه از اسلام بود. او همچنین پس از قیام ۱۵ خرداد به این نتیجه رسید که دوران مبارزات رفرمیستی به پایان رسیده‌است.^[۲]

محمد حنیف نژاد در نیمه شهریور سال ۱۳۴۴ سازمان مجاهدین را بنیانگذاری کرد. او به همراه افرادی چون سعید محسن، علی اصغر بدیع زادگان، سعید محسن، مسعود رجوی، علی میهن دوست و … مدت ۶ سال به کار تئوریک پرداختند.

در نیمه اول شهریور ۱۳۵۰ در اثر یک ضربه اطلاعاتی اعضاء مرکزیت سازمان و در مهرماه همان سال محمد حنیف‌نژاد توسط ساواک دستگیر شد. به وی پیشنهاد شد که به یکی از دو خواستهٔ ساواک پاسخ مثبت بگوید. اول اینکه او وابسته به دولت عراق است و دوم اینکه مارکیست‌ها را محکوم کند. محمد حنیف‌نژاد هیچ‌یک از این خواسته‌ها را نپذیرفت و در روز ۴ خرداد ۱۳۵۱ اعدام شد.

بنیانگذاری سازمان مجاهدین خلق ایران

تندیس محمد حنیف‌نژاد اثر استاد رضا اولیاء

بعد از بازگشت از نظام وظیفه دوست وهمفکرش سعید محسن وچند تن دیگر را دید وفکر خودرا با آنان درمیان گذاشت. بعد از مدتی مطالعه وجمع بندی از حوادث ومبارزات ایران وجهان مخصوصاَ با مطالعه در روش احزاب سیاسی ایران وعلل شکست آنهاباین نتیجه رسیدند که دوران کارهای رفرمیستی گذشته‌است وتنها راه مبارزه انتخاب راه مسلحانه است.

حنیف‌نژاد و سعید محسن به‌ویژه با مطالعه دربارهٔ جنبشها و مبارزات مردم ایران و به‌ویژه مطالعه دربارهٔ روش احزاب سیاسی ایران و علل شکست آنها، بدین نتیجه رسیدند که علت اصلی شکست مبارزات گذشته فقدان یک رهبری ذیصلاح انقلابی مجهز به علم مبارزه و دارای تئوری انقلابی و آماده برای مبارزه و عمل انقلابی بوده‌است. در مورد شرایط مشخص پس از سرکوب قیام ۱۵ خرداد هم که اشکال رفرمیستی مبارزه به بن‌بست رسیده بود، به این نتیجه رسیدند که دوران کارهای رفرمیستی سپری شده‌است و برای مقابله با رژیم دیکتاتوری و وابسته شاه راهی جز راه مبارزه مسلحانه وجود ندارد. این کشف انقلابی، نطفه اولیه تشکیل سازمانی بود که بعدها «مجاهدین» نامیده شد. محمد حنیف، سعید محسن و اصغر بدیع‌زادگان در نیمه شهریورماه ۱۳۴۴ هسته اولیه سازمان مجاهدین خلق ایران را بنیانگذاری کردند.^[۳]

محمد حنیف‌نژاد در تهیه و تدوین مباحث ایدئولوژیک سازمان خود نقش اساسی داشت. او از قدرت جمعبندی برخوردار بود و از جریانها، قانونهای عام مبارزه را بیرون می‌کشید.^[۳]

👈ادامه این مطلب 

۳آبان ۱۳۷۹ درگذشت فریدون مشیری     

فریدون مشیری

پشت این نقاب خنده، پشت این نگاه شاد

چهره خموش مرد دیگری است

مرد دیگری که سالهای سال

در سکوت و انزوای محض

بی‌امید بی‌امید بی‌امید زیسته

مرد دیگری که پشت این نقاب خنده

هر زمان به هر بهانه

با تمام قلب خود گریسته

فریدون مشیری، شاعری که با سادگی و صمیمیت و قلب مهربان و اشعار لطیفش، شاعر مهربانی، طبیعت و انسانیت نامیده شده است. 

فریدون مشیری در30 شهریورماه 1305 در تهران چشم به‌دنیا گشود. او از دوران نوجوانی به شعر علاقمند شد و از همان سالها شعرسرودن را آغاز کرد به‌طوری‌که در اولین سالهای دوران دانشجویی، دفتری از غزل و مثنوی داشت و از 1330 به بعد آثارش را منتشر نمود که علاقمندان بسیاری پیدا کرد. لطافت کلام او و صداقت او در شعر باعث شد که در دهه 30 او در زمره مهمترین شاعران معاصر ایران قرار بگیرد. آثار اولیه مشیری به‌صورت شعر موزون و مقفی بود که سرودن آن را هیچ‌گاه ترک نکرد. به نمونه‌یی از اشعار او که در قالب شعر کهن سروده است، توجه کنید. این سروده «نقش» نام دارد (از کتاب کلک صفحه  ۱۱۸)

ادامه مطلب 👈